|
|
ZNANI SYBIRACY
Anna German
(1936–1982)
Anna Wiktoria German (ur. 14 lutego 1936 w Urgenczu w Uzbekistanie, zm. 25 sierpnia 1982 w Warszawie) - polska piosenkarka i kompozytorka, a także aktorka, z wykształcenia geolog. Była poliglotką, władała biegle i śpiewała w siedmiu językach. 25 sierpnia 2007 r. przypada 25 rocznica śmierci artystki nazywanej w Polsce "Białym aniołem", a we Włoszech "Słowikiem Neapolu". Laureatka wielu prestiżowych festiwali min. w San Remo, Neapolu, Viareggio, Cannes, Ostendziezie, Sopocie, Opolu, Kołobrzegu, Zielonej Górze. Dwukrotnie uznana za Najpopularniejszą polską piosenkarkę wśród Polonii Amerykańskiej (1966, 1969). Laureatka Złotej Płyty (Platynowych wtedy nie było) za longplay "Człowieczy Los" (1972 r.). Krytycy muzyczni twierdzą, iż jest jedyną polską piosenkarką, która potrafiła podnieść piosenkę do rangi sztuki i jedyną, która zrobiła prawdziwą międzynarodową karierę.
Jej matka Irma Berner z domu Irma Martens (zmarła 30 stycznia 2007 r.) była potomkinią holenderskich mennonitów, których do Rosji sprowadziła caryca Katarzyna II (mieszkali w miasteczku Wielikokniażeskoje na Kubaniu). Po powrocie do Polski matka Anny przez wiele lat była wykładowcą języka niemieckiego na Akademii Rolniczej we Wrocławiu. Ojcem anny był Eugeniusz German, księgowy urodzony w Łodzi, z pochodzenia Niemiec. Został on aresztowany i natychmiast rozstrzelany w Urgenczu przez NKWD w 1937 r., pod zarzutem szpiegostwa, w czasie gdy Irma była po raz drugi w ciąży. Anna z matką zostały wysiedlone z Fergany i przez NKWD zostały zesłane do Kirgizji, gdzie cierpiały straszna nędzę. W 1946 r. matka Anny, jako żona Polaka, złożyła dokumenty repatriacyjne i razem z córką, matką i babką wyjechały do Polski. Początkowo mieszkały w Nowej Rudzie. W 1949 r. zamieszkały we Wrocławiu przy ulicy Trzebnickiej.
Anna German uczęszczała do VIII Liceum Ogólnokształcącego im. Bolesława Krzywoustego we Wrocławiu, które ukończyła w 1955 r. W styczniu 1962 r.z wyróżnieniem ukończyła geologię na Uniwersytecie Wrocławskim i uzyskała tytuł magistra geologii.
Jako piosenkarka debiutowała w 1960 we wrocławskim Kalamburze. W 1963 roku wziełą udział w III Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie, gdzie zdobyła II nagrodę w dniu Polskim za utwór "Tak mi z tym źle". Wygrała w 1964 II Festiwal Piosenki w Opolu z jej największym przebojem "Tańczące Eurydyki". Jednak prawdziwy popis swego talentu dała na MFP Sopot'64. Zdobyła dwie nagrody: I w dniu Polskim oraz III w dniu międzynarodowym. Wzbudziła ogromny podziw jury oraz najsurowszych krytyków muzycznych wykonując piosenkę "Tańczące Eurydyki". Na Festiwalu w Opole'65 zdobyła I nagrodę za piosenkę "Zakwitnę różą". W tym okresie spotkała przyszłego męża - Zbigniewa Tucholskiego. Została zaproszona przez "Discografica Italiana", by śpiewać we Włoszech. W 1966r. podpisała trzyletni kontrakt z włoską firma fonograficzna CDI. W 1967 wystąpiła jak pierwsza i jedyna polska artystka na XVII festiwalu San Remo, a także na XV Festiwalu Piosenki Neapolitańskiej, co w tamtych czasach było czymś nieosiągalnym w związku z naszą sytuacją polityczną. Na festiwalach tych odniosła ogromny sukces. Włosi byli oczarowani wysoką złotowłosą piosenkarką o pięknym i ujmującym głosie. Żadna polska piosenkarka nie miała osiągnięć tej rangi.
Pasmo sukcesów we Włoszech przerwał tragiczny wypadek samochodowy, z którego tylko cudem wyszła z życiem. Droga do zdrowia była bardzo trudna i trwała trzy lata. W tym okresie była kompletnie wyłączona z życia estradowego.
Na scenę powróciła w 1970. Zarejestrowała wtedy trzecią płytę po polsku "Człowieczy los". Teksty piosenek na płycie odnoszą się do kruchości życia oraz przeżyć związanych z wypadkiem i długą rehabilitacją. Gdy w czerwcu 1970r. pojawiła się na deskach festiwalu w Opolu publiczność powstaniem z miejsc i ogromnymi brawami uhonorowała jej ciężki wysiłek, który włożyła aby powrócić na scenę. Na festiwalu tym zdobyła nagrodę za piosenkę "Człowieczy los" oraz "Być Może". W 1971 roku na tym festiwalu publiczność przyznała jej swoją nagrodę za przebojowe "Cztery Karty".
Anna German - Człowieczy Los
Czlowieczy los nie jest bajką, ani snem.
Czlowieczy los jest zwyczajnym, szarym dniem.
Czlowieczy los niesie trudy, żal i łzy.
Pomimo to można los zmienić w dobry, lub zły.
Uśmiechaj się,
do każdej chwili uśmiechaj,
na dzień szczęśliwy nie czekaj,
bo kresu nadejdzie czas,
nim uśmiechniesz się chociaż raz.
Uśmiech odsłoni przed tobą siedem codziennych cudów świata.
Tęczowym mostem zapłonie nad dniem, co ulata.
Marzeniom skrzydeł doda, wspomnieniom urody.
Pomoże strudzonemu pokonać przeszkody...
Uśmiechaj się,
do każdej chwili uśmiechaj,
na dzień szczęśliwy nie czekaj,
bo kresu nadejdzie czas,
nim uśmiechniesz się chociaż raz.
Uśmiechaj się, uśmiechaj się!
autor słów utworu: A. Nowak
kompozytor: Anna German
W 1969 roku napisała książkę "Wróć do Sorrento", w której wspomina swoją karierę. Skupia się na swojej pracy artystycznej we Włoszech, wypadku i powrocie do zdrowia. 23 marca 1972 roku zawarła związek małżeński ze Zbigniewem Tucholskim. Oboje byli członkami Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego. 27 listopada 1975 roku na świat przyszedł jej upragniony syn Zbyszek.
Anna German w ciągu niespełna 20 lat swojej pracy estradowej zrobiła zawrotną karierę w kraju i za granicą. Dzięki pięknemu wibrującemu głosowi wzbudzała wśród słuchaczy radość i wzruszenie. Była wysoką (184 cm) blondynką o jasnych falujących włosach, ciepłym ujmującym uśmiechu, obdarzoną dużą kulturą osobistą i artystyczną. Wszystko co osiągnęła było wyłącznie jej zasługą. Znacznie wyróżniała się od piosenkarek tamtego okresu, co w późniejszych latach, gdy Anna robiła w ZSRR wielką karierę, przerodziło się w czystą zazdrość. Nigdy nie faworyzowała w swoich piosenkach, co było modne w ówczesnym systemie politycznym, partii i ustroju politycznego, nie podchlebiała się władzy i nigdy nie zaśpiewała dla żadnego pierwszego sekretarza partii. Anna German była bardzo popularna w ZSRR, nagrała tam 4 płyty po rosyjsku. Jej ostatnia polska płyta została zarejestrowana w 1979, a ostatnia w języku rosyjskim w 1980. W 1975 urodziła syna. Od połowy lat 70. chorowała na raka. Choroba jednak nie przeszkodziła jej w dalszej karierze artystycznej dalej nagrywała płyty i koncertowała jej koncerty zawsze przyciągały pełne sale widowni. Jednak jesienią 1980 r. po powrocie z koncertów z Australii nastąpił nawrót choroby zdiagnozowanej jako rak kości. Będąc już ciężko chorą komponowała psalmy i pieśni poświęcone Bogu. Wykonywane utwory zapisywała na domowym magnetofonie. Po dwóch latach walki z ciężką chorobą Anna umiera nocą 25 sierpnia 1982 r. w Warszawskim Szpitalu Klinicznym przy ulicy Szaserów. Pogrzeb Anny German odbył się 30 sierpnia 1982 r. Artystka została pochowana na Cmentarzu Ewangelicko-Reformowanym przy ul. Żytniej w Warszawie. Na jej tablicy nagrobnej widnieje napis z Psalmu - "Pan jest pasterzem moim".
Fenomen Anny Geramn polega m.in. na tym, iż do dziś pozostaje ona bardziej znaną artystką w Rosji, niż w Polsce. Wykonywana przez nią "Nadieżda" autorstwa Aleksandry Pachmutowej przeszła do historii muzyki rosyjskiej. 18 maja 2003 roku w Moskwie, na placu Gwiazd przed salą koncertową hotelu Rossija, odbyło się odsłonięcie pamiątkowej płyty z nazwiskiem Anny German (ur. 14.02.1936, zm. 26.08.1982). W ten sposób władze stolicy uhonorowały polską artystkę za wybitne osiągnięcia i zasługi dla kultury rosyjskiej. Anna German była pierwszą cudzoziemką wśród kilkudziesięciu tak uhonorowanych osób. Wspomnieć należy, iż śpiewała również po włosku, gdzie również osiągnęła duży rozgłos.
Opracowano m.in. na podstawie:
Wikipedia - Anna German
|
